#2: Theater van Epidaurus

Deze regenachtige zondagmiddag in Nafplio (vlakbij het theater van Argos) is een perfect moment om terug te kijken op onze bevindingen in Epidaurus. Terwijl ik deze blog schrijf, vanuit een gezellig koffiebarretje, zijn andere groepsleden bezig met het analyseren van een aantal metingen, bijwerken van de begroting en plannen van onze metingen in het theater van Argos.

Afgelopen donderdag zijn we voor het eerst naar het theater van Epidaurus geweest om ons voor te bereiden op de metingen van vrijdag. Het was ons meteen duidelijk dat dit theater een andere aanpak nodig had dan het Odeon van Herodus Atticus theater in Athene. In Athene waren wij de enige mensen die in het theater rondliepen, in Epidaurus is het een komen en gaan van toeristen die, vaak per bus, met honderden tegelijk komen. Het theater in Epidaurus is minder gaaf en de oppervlakten van de trappen en zitplaatsen zijn behoorlijk ruw en mist hier en daar een stukje. We moesten dus erg goed opletten wanneer we door het theater liepen om struikelpartijen en gevaarlijke situaties te voorkomen. Daarnaast is het theater van Epidaurus een stuk groter dan het theater in Athene, 14.000 zitplaatsen tegenover 5.000. Aan de andere kant zijn we door onze ervaringen in Athene geen beginners meer in het meten in Griekse amfitheaters, wat in ons voordeel is.

Het is vrijdagochtend 05.30u en we zitten aan het ontbijt in ons hotel. De eigenaar zal wel blij zijn geweest met vroege vogels als ons! Nadat we het busje volgeladen hadden met alle benodigde apparatuur stonden we binnen vijf minuten in het theater. We wisten op basis van onze bevindingen van de dag ervoor dat de eerste toeristen binnen een paar uur in het theater zouden staan, dus we moesten snel, maar nauwkeurig te werk gaan. Voordat de grote groepen toeristen het theater bestormden hadden we vijf lijnen in het theater gemeten. Onze vergunning gaf ons om vier uur in de middag pas weer recht op geluidsignalen te produceren, dus we hadden een flinke lunchpauze waarin we onze tactiek konden evalueren en bijstellen. Ondertussen konden we kijken naar de gidsen die één voor één het zelfde verhaaltje vertelden met bijbehorende ‘testjes’: in de handen klappen, een muntje laten vallen, een papiertje doorscheuren, een lucifer afsteken, etc.

Tijdens deze pauze kwam er een achtjarige Nederlandse jongeman naar ons toe omdat hij nieuwsgierig was (maar zijn vader misschien nog wel meer!) wat wij allemaal aan het doen waren. Dus we besloten een kort experimentje te doen met onze nieuwste leerling. We gaven hem een walkietalkie en stuurden hem naar de bovenste rij van het theater. Daarna zette we de ‘Echo’ spraak bron aan en produceerden een test-stem. Dit is een genormaliseerde stem van 60 dB(A), vergelijkbaar met een man die op normaal niveau spreekt. Toen de test-stem aan stond en de jongen bovenin het theater zich volledig concentreerde op het geluid vroegen wij of hij iets kon horen. Zijn antwoord was opmerkelijk en grappig tegelijk: ‘Oké, zet hem maar aan!’.

Na de pauze toen bijna alle toeristen vertrokken waren konden we verder gaan met onze metingen. Er waren nog zeven lijnen en een aantal podiummetingen die we uit wilden voeren. Toen de zon onder was en de maan zijn plaats innam aan de hemel werden de spots in het theater aangezet door de bewaker. Dit licht was echter niet voldoende dus hebben we allemaal een hoofdlampje opgedaan, net mijnwerkers! Nadat we al onze metingen gedaan hadden (meer dan 3000 bron-ontvanger combinaties!), hadden we allemaal de tank leeg. Gelukkig was de tank van het busje niet leeg en konden we nog terug naar ons hotel.

Een ander theater, andere uitdagingen, andere oplossingen maar hetzelfde voldane gevoel!

Geplaatst in Blogposts.